แบบใช้ หลอดสูญญากาศ (Tube Amplifier)
เป็นภาคขยายกำลังที่มีมาก่อนแบบอื่น และต้องใช้ หม้อแปลงในการต่อคั่นระหว่างเครื่องขยายเสียงกับ ลำโพง ปัจจุบันได้มีการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทันสมัยทำการผลิตหลอดสูญญากาศขึ้นมาใหม่โดยยังคงยึดคุณสมบัติของหลอดเดิมไว้ (เรียกว่า Reissue) จุดเด่นของเครื่องขยายแบบหลอดก็คือให้เสียงที่นุ่มนวล โดยเฉพาะกับเพลงที่เน้นเสียงร้องจะเด่นเป็นพิเศษ เสียงจะเพราะกว่าแบบอื่น ๆ ข้อเสียก็คือใช้กำลังไฟสูง และร้อน ดูแลรักษายาก

ระบบเสียงจะขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไปไม่ได้ ส่วนคุณภาพเสียงจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคุณภาพของโปรดักส์แต่ละตัว และความสามารถในการปรับแต่งเสียงของแต่ละบุคคล
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็มาจากเบสิคและพื้นฐานที่ถูกต้อง และจำเป็นอย่างมากที่จะต้องศึกษาหาความรู้ใหม่ๆเสมอและฝึกฝนให้มีความชำนาญเพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของเราเอง

1. จำนวนผู้เข้าร่วมสัมมนาทั้งหมด -> จัดที่นั่ง / จัดห้องสัมมนา
2. จำนวนและขนาดของห้องที่ใช้สัมมนา -> จัดให้เหมาะสมกับจ านวนคน
3. สถานที่ตั้งของห้องสัมมนาหรือห้องประชุม – > เดินทางสะดวก / เป็นที่รู้จัก / อาคาร
ชั้น ห้อง ระบุให้ละเอียด /ท าป้ายเดินทางเข้าสู่ห้องสัมมนา / มีแผนที่ประกอบ
4. ห้องสัมมนา /ห้องรับรอง/ห้องน้ำ -> ควรอยู่บริเวณใกล้กัน
5. ห้องสัมมนาควรเป็นเอกเทศ -> ไม่มีกลิ่น แสง เสียงรบกวน
6. มีอากาศถ่ายเทสะดวก -> อุณหภูมิ แสงสว่าง ระบบเสียง ที่เหมาะสม
7. เครื่องอำนวยความสะดวก – > จัดหาระบบโสตฯ และเครื่องมือที่จำเป็นพร้อมผู้ดูแล
8. จัดท าผังห้องสัมมนา -> ติดลูกศรชี้ทางเข้า-ออก/ ติดป้ายชื่อห้องให้ชัดเจน
9. จัดเตรียมป้ายชื่อ -> วิทยากร / ประธาน / ป้ายรับลงทะเบียน / ป้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฯลฯ
10. วางแผนออกแบบเวทีสัมมนา

จากลักษณะเวทีทั้ง 4 ลักษณะที่กล่าวมาข้างต้นนั้น การแสดงนาฏศิลป์มักนิยมแสดงลักษณะเวทีด้าน
เดียวแบบมีกรอบหรือเวทีแบบโพรซีเนียม (Proscenium Stage) มากที่สุดเมื่อผู้ออกแบบการแสดงทราบลักษณะของเวที
ที่จะแสดงแล้วนั้น ผู้ออกแบบการแสดงจะสามารถออกแบบการแสดงนาฏศิลป์ได้อย่างเข้าใจมากยิ่งขึ้น และสามารถนำไปสู่การออกแบบภาพและตำแหน่งของนักแสดงบนเวที ซึ่งทำให้ภาพของการแสดงตอบวัตถุประสงค์ของการแสดงที่ผู้ออกแบบการแสดงได้กำหนดไว้ ขั้นตอนต่อไปคือการกำหนดตำแหน่งที่สำคัญของเวที ซึ่งผู้ออกแบบการแสดงควรทราบถึงพื้นที่บนเวที ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนขอกล่าวอธิบายถึงพื้นที่เวทีแบบมีกรอบหรือเวทีโพรซีเนียมเท่านั้น เพราะเนื่องจากการแสดง

ความหมายของโรงละคร คือ อาคารสถานที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมการแสดง ละครและการแสดงประเภทอื่นๆ เป็นสิ่งที่ก่อสร้างเป็นศนูย์กลางในการประกอบกิจกรรมต่างๆและเปน็ สถานท่ี อันทรงคุณค่าแห่งความภาคภูมิใจของประชาชนในท้องถิ่นเพราะเป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางด้านศิลปะ แขนงต่างๆรวมท้ังด้านการแสดงซ่ึงจะมีลักษณะแบบเปิดหรือแบบเปิดก็ได้ตามวัตถุประสงค์ แต่แบบการจัดที่ นั่งมีอิทธิพลต่อแนวความคิดในการผลิตการแสดงโรงละครทุกประเภทในปัจจุบันมีด้วยกัน 4 แบบคือ 1.proscenium stage 2.proscenium stage with extended apron 4.thrust stag และ 5.arena stage โดยมีส่วนประกอบที่สาคัญ 2 ส่วน คือ เวทีที่ใช้สาหรับการแสดงและที่นั่ง ผู้ชม 1.2 รูปแบบเวทีการแสดงประเภทต่างๆ การจัดแสงในทางศิลปะการแสดงยังมีปัจจัยสาคัญอีกประการหนึ่งท่ีเข้ามาเกี่ยวข้องกับการจัดแสงให้ ประสบความสาเรจ็ ได้อย่างสวยงามคือ ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพื้นที่และลักษณะของเวทีการแสดงในแต่ละประเภทที่มีความเหมาะสมตรงตามวตัถุประสงค์ในการจัดการแสดงใน แต่ละรปู แบบนั่นเอง พัฒนาการของเวทีจัดการแสดงตามหลักฐานในทางสถาปัตยกรรมปรากฏเห็นเด่นชัดต้ังแต่ยุคสมัยที่ อาณาจักรกรีกโบราณมีความเจริญรุ่งเรือง ปรากฏโรงละครและเวทีการแสดงในยุคแรกที่เรียกว่า กรีก เธียร์ เตอร์ (Greek theater) ซึ่งมีลักษณะเป็นวิธีทรงกลม ตั้งอยู่กลางผู้ชมท่ีน่ังห้อมล้อมในลักษณะพัดคลี่กระจาย ออกเปน็ สามเหลี่ยมล้อมรอบเวที

จุดเด่นของละครเวทีคือ การสื่อสารระหว่างผู้ชมกับนักแสดง การสื่อสารระหว่างผู้ชมและนักแสดงเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน วอลเตอร์ เคอร์ นักวิจารณ์ชาวอเมริกันพูดถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคนดูกับนักแสดงเช่นนี้ไม่มีในภาพยนตร์ เพราะภาพยนตร์เป็นสิ่งที่สร้างมาสำเร็จรูปแล้ว มันไม่สามารถตอบสนองเราได้ เพราะนักแสดงในภาพยนตร์ไม่สามารถได้ยินเรา รู้สึกถึงตัวตนของเราและไม่ว่าเราจะมีปฏิกิริยาอย่างไรก็ไม่มีผลใด ๆ”

4 ยุครถแห่ดนตรีสด ปลายทศวรรษที่ 2550 เป็นยุคที่ได้นำเอารถแห่ดนตรีมาพัฒนาให้สามารถบรรเลงดนตรีและขับร้องสดได้บนรถ ซึ่งเป็นการบรรเลงดนตรีที่มีรูปแบบแปลกใหม่แตกต่างไปจากเดิม โดยนำรถบรรทุกขนาดใหญ่ (หกล้อ) มาเป็นบรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับตัวรถคล้ายกับเวทีหมอลำ มีการวางระบบเครื่องเสียงและอุปกรณ์ในการเชื่อมต่อเครื่องดนตรีแบบเบ็ดเสร็จบนตัวรถ ติดตั้งเครื่องปั่นไฟขนาดใหญ่บนตัวรถ พร้อมกับระบบแสง สี เสียง สามารถบรรเลงดนตรีได้เมื่อเวลารถเคลื่อนที่ผ่านไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในชุมชน การแสดงของรถแห่ดนตรีสดเป็นการบรรเลงดนตรีสดที่มีการผสมทั้งเครื่องดนตรีพื้นบ้านกับเครื่องดนตรีสากลในส่วนของการบรรเลงนั้นมีทั้งการบรรเลงดนตรีทำนองพื้นบ้านและดนตรีที่มีคำร้อง ขณะเดียวกัน
การแสดงของรถแห่ดนตรีสดส่วนใหญ่ยังเป็นการแสดงที่เกี่ยวข้องกับงานบุญประเพณี และงานตามที่เจ้าภาพว่าจ้างให้ไปทำการแสดง เช่น งานแต่งงาน งานขึ้นบ้านใหม่ เป็นต้น

หลายเหตุผลที่ทำให้ธุรกิจรถแห่ได้รับความสนใจและถูกจ้างงานอย่างคับคั่ง สาเหตุหลักอาจจะเป็นเพราะเจ้าภาพงานบุญงานบวชต้องการความบันเทิงขนาดย่อมที่ไม่ต้องลงทุนมากนัก แต่สามารถสร้างความสนุกและทำให้งานมีสีสัน โดยเฉพาะงานบวชที่แต่เดิมนิยมใช้กลองยาว หรือบางทีก็มีรถเครื่องเสียงมาร่วมแห่นำหน้า นำขบวน เริ่มตั้งแต่ยุครถสาลี่เข็นน้ำ ยกระดับเป็นรถกระบะ จนกระทั่งมาสู่รถเครื่องเสียงแบบหกล้อและพุ่งทะยานมาสู่ ‘ธุรกิจรถแห่หลักล้าน’ ที่กำลังได้รับความนิยมขณะนี้

1.3 รูปแบบการแสดงที่สามารถโต้ตอบกับผู้ที่เข้ามาร่วมในกิจกรรม การมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรถแห่ดนตรีสดกับผู้ที่เข้ามาร่วมกิจกรรม ไม่ว่าจะเป็นการประชาสัมพันธ์บอกข่าวของเจ้าภาพ การทักทาย หยอกล้อกับผู้ที่มาร่วมกิจกรรม ตลอดจนการร้องขอให้นักร้องนักดนตรีบรรเลงบทเพลงที่เป็นที่นิยม หรือบทเพลงโด่งดังในอดีตตามที่ผู้เข้าร่วมกิจกรรม หรือเจ้าภาพต้องการให้บรรเลง เป็นความโดดเด่นอีกอย่างหนึ่งของรถแห่ดนตรีสด ซึ่งแตกต่างจากรถแห่ที่ยุคก่อนหน้านี้ที่มีการบรรเลงดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะบทเพลงที่รถแห่ดนตรีสดนำมาขับร้องขณะทำการแสดงส่วนใหญ่เป็นบทเพลงที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในช่วงเวลานั้นปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากการแสดงของรถแห่ดนตรีสดกับผู้ที่เข้ามาร่วมกิจกรรมที่สามารถตอบโต้กันได้อย่างทันท่วงที ส่วนหนึ่งเป็นการสร้างฐานแฟนคลับให้กับรถแห่ดนตรีสดแต่ละคันพร้อมกันไปด้วย ดังคำบอกเล่าของคนในชุมชนว่า

1 ระบบเสียงโมโน (mono phonic sound system) หมายถึงการขยายเสียงที่ขยายเสียงเพียง 1 ช่องเสียง ขยายเสียงเหมือนต้นกำเนิดเสียงเหมาะที่จะนำไปใช้ในการขยายเสียงพูดเสียงบรรยาย

2 ระบบเสียงสเตอริโอ (stereo phonic sound system) หมายถึง การขยายเสียงที่ขยายเสียงตั้งแต่ 2 ช่องเสียงขึ้นไป ขยายเสียงผิดเพี้ยนไปจากต้นกำเนิดเสียงในทางไพเราะ เหมาะที่จะนำไปใช้ในการขยายเสียงเพลง เสียงดนตรี ระบบเสียงสเตอริโอนั้น อาจสร้างขึ้นมาเป็นชนิด 2 ช่องเสียง (2 CH) คือช่องเสียงทางซ้าย (left channel) และช่องเสียงทางขวา (right channel) ซึ่งระบบนี้มนุษย์เรานิยมใช้ฟังกันมากเพราะตรงตามธรรมชาติของหูผู้ฟังคือ มี 2 หู หูซ้ายและหูขวา

แบบใช้ หลอดสูญญากาศ (Tube Amplifier)
เป็นภาคขยายกำลังที่มีมาก่อนแบบอื่น และต้องใช้ หม้อแปลงในการต่อคั่นระหว่างเครื่องขยายเสียงกับ ลำโพง ปัจจุบันได้มีการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทันสมัยทำการผลิตหลอดสูญญากาศขึ้นมาใหม่โดยยังคงยึดคุณสมบัติของหลอดเดิมไว้ (เรียกว่า Reissue) จุดเด่นของเครื่องขยายแบบหลอดก็คือให้เสียงที่นุ่มนวล โดยเฉพาะกับเพลงที่เน้นเสียงร้องจะเด่นเป็นพิเศษ เสียงจะเพราะกว่าแบบอื่น ๆ ข้อเสียก็คือใช้กำลังไฟสูง และร้อน ดูแลรักษายาก

ระบบเสียงจะขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไปไม่ได้ ส่วนคุณภาพเสียงจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคุณภาพของโปรดักส์แต่ละตัว และความสามารถในการปรับแต่งเสียงของแต่ละบุคคล
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็มาจากเบสิคและพื้นฐานที่ถูกต้อง และจำเป็นอย่างมากที่จะต้องศึกษาหาความรู้ใหม่ๆเสมอและฝึกฝนให้มีความชำนาญเพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของเราเอง

1. จำนวนผู้เข้าร่วมสัมมนาทั้งหมด -> จัดที่นั่ง / จัดห้องสัมมนา
2. จำนวนและขนาดของห้องที่ใช้สัมมนา -> จัดให้เหมาะสมกับจ านวนคน
3. สถานที่ตั้งของห้องสัมมนาหรือห้องประชุม – > เดินทางสะดวก / เป็นที่รู้จัก / อาคาร
ชั้น ห้อง ระบุให้ละเอียด /ท าป้ายเดินทางเข้าสู่ห้องสัมมนา / มีแผนที่ประกอบ
4. ห้องสัมมนา /ห้องรับรอง/ห้องน้ำ -> ควรอยู่บริเวณใกล้กัน
5. ห้องสัมมนาควรเป็นเอกเทศ -> ไม่มีกลิ่น แสง เสียงรบกวน
6. มีอากาศถ่ายเทสะดวก -> อุณหภูมิ แสงสว่าง ระบบเสียง ที่เหมาะสม
7. เครื่องอำนวยความสะดวก – > จัดหาระบบโสตฯ และเครื่องมือที่จำเป็นพร้อมผู้ดูแล
8. จัดท าผังห้องสัมมนา -> ติดลูกศรชี้ทางเข้า-ออก/ ติดป้ายชื่อห้องให้ชัดเจน
9. จัดเตรียมป้ายชื่อ -> วิทยากร / ประธาน / ป้ายรับลงทะเบียน / ป้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฯลฯ
10. วางแผนออกแบบเวทีสัมมนา

จากลักษณะเวทีทั้ง 4 ลักษณะที่กล่าวมาข้างต้นนั้น การแสดงนาฏศิลป์มักนิยมแสดงลักษณะเวทีด้าน
เดียวแบบมีกรอบหรือเวทีแบบโพรซีเนียม (Proscenium Stage) มากที่สุดเมื่อผู้ออกแบบการแสดงทราบลักษณะของเวที
ที่จะแสดงแล้วนั้น ผู้ออกแบบการแสดงจะสามารถออกแบบการแสดงนาฏศิลป์ได้อย่างเข้าใจมากยิ่งขึ้น และสามารถนำไปสู่การออกแบบภาพและตำแหน่งของนักแสดงบนเวที ซึ่งทำให้ภาพของการแสดงตอบวัตถุประสงค์ของการแสดงที่ผู้ออกแบบการแสดงได้กำหนดไว้ ขั้นตอนต่อไปคือการกำหนดตำแหน่งที่สำคัญของเวที ซึ่งผู้ออกแบบการแสดงควรทราบถึงพื้นที่บนเวที ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนขอกล่าวอธิบายถึงพื้นที่เวทีแบบมีกรอบหรือเวทีโพรซีเนียมเท่านั้น เพราะเนื่องจากการแสดง

ความหมายของโรงละคร คือ อาคารสถานที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมการแสดง ละครและการแสดงประเภทอื่นๆ เป็นสิ่งที่ก่อสร้างเป็นศนูย์กลางในการประกอบกิจกรรมต่างๆและเปน็ สถานท่ี อันทรงคุณค่าแห่งความภาคภูมิใจของประชาชนในท้องถิ่นเพราะเป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางด้านศิลปะ แขนงต่างๆรวมท้ังด้านการแสดงซ่ึงจะมีลักษณะแบบเปิดหรือแบบเปิดก็ได้ตามวัตถุประสงค์ แต่แบบการจัดที่ นั่งมีอิทธิพลต่อแนวความคิดในการผลิตการแสดงโรงละครทุกประเภทในปัจจุบันมีด้วยกัน 4 แบบคือ 1.proscenium stage 2.proscenium stage with extended apron 4.thrust stag และ 5.arena stage โดยมีส่วนประกอบที่สาคัญ 2 ส่วน คือ เวทีที่ใช้สาหรับการแสดงและที่นั่ง ผู้ชม 1.2 รูปแบบเวทีการแสดงประเภทต่างๆ การจัดแสงในทางศิลปะการแสดงยังมีปัจจัยสาคัญอีกประการหนึ่งท่ีเข้ามาเกี่ยวข้องกับการจัดแสงให้ ประสบความสาเรจ็ ได้อย่างสวยงามคือ ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพื้นที่และลักษณะของเวทีการแสดงในแต่ละประเภทที่มีความเหมาะสมตรงตามวตัถุประสงค์ในการจัดการแสดงใน แต่ละรปู แบบนั่นเอง พัฒนาการของเวทีจัดการแสดงตามหลักฐานในทางสถาปัตยกรรมปรากฏเห็นเด่นชัดต้ังแต่ยุคสมัยที่ อาณาจักรกรีกโบราณมีความเจริญรุ่งเรือง ปรากฏโรงละครและเวทีการแสดงในยุคแรกที่เรียกว่า กรีก เธียร์ เตอร์ (Greek theater) ซึ่งมีลักษณะเป็นวิธีทรงกลม ตั้งอยู่กลางผู้ชมท่ีน่ังห้อมล้อมในลักษณะพัดคลี่กระจาย ออกเปน็ สามเหลี่ยมล้อมรอบเวที

จุดเด่นของละครเวทีคือ การสื่อสารระหว่างผู้ชมกับนักแสดง การสื่อสารระหว่างผู้ชมและนักแสดงเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน วอลเตอร์ เคอร์ นักวิจารณ์ชาวอเมริกันพูดถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคนดูกับนักแสดงเช่นนี้ไม่มีในภาพยนตร์ เพราะภาพยนตร์เป็นสิ่งที่สร้างมาสำเร็จรูปแล้ว มันไม่สามารถตอบสนองเราได้ เพราะนักแสดงในภาพยนตร์ไม่สามารถได้ยินเรา รู้สึกถึงตัวตนของเราและไม่ว่าเราจะมีปฏิกิริยาอย่างไรก็ไม่มีผลใด ๆ”

4 ยุครถแห่ดนตรีสด ปลายทศวรรษที่ 2550 เป็นยุคที่ได้นำเอารถแห่ดนตรีมาพัฒนาให้สามารถบรรเลงดนตรีและขับร้องสดได้บนรถ ซึ่งเป็นการบรรเลงดนตรีที่มีรูปแบบแปลกใหม่แตกต่างไปจากเดิม โดยนำรถบรรทุกขนาดใหญ่ (หกล้อ) มาเป็นบรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับตัวรถคล้ายกับเวทีหมอลำ มีการวางระบบเครื่องเสียงและอุปกรณ์ในการเชื่อมต่อเครื่องดนตรีแบบเบ็ดเสร็จบนตัวรถ ติดตั้งเครื่องปั่นไฟขนาดใหญ่บนตัวรถ พร้อมกับระบบแสง สี เสียง สามารถบรรเลงดนตรีได้เมื่อเวลารถเคลื่อนที่ผ่านไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในชุมชน การแสดงของรถแห่ดนตรีสดเป็นการบรรเลงดนตรีสดที่มีการผสมทั้งเครื่องดนตรีพื้นบ้านกับเครื่องดนตรีสากลในส่วนของการบรรเลงนั้นมีทั้งการบรรเลงดนตรีทำนองพื้นบ้านและดนตรีที่มีคำร้อง ขณะเดียวกัน
การแสดงของรถแห่ดนตรีสดส่วนใหญ่ยังเป็นการแสดงที่เกี่ยวข้องกับงานบุญประเพณี และงานตามที่เจ้าภาพว่าจ้างให้ไปทำการแสดง เช่น งานแต่งงาน งานขึ้นบ้านใหม่ เป็นต้น

หลายเหตุผลที่ทำให้ธุรกิจรถแห่ได้รับความสนใจและถูกจ้างงานอย่างคับคั่ง สาเหตุหลักอาจจะเป็นเพราะเจ้าภาพงานบุญงานบวชต้องการความบันเทิงขนาดย่อมที่ไม่ต้องลงทุนมากนัก แต่สามารถสร้างความสนุกและทำให้งานมีสีสัน โดยเฉพาะงานบวชที่แต่เดิมนิยมใช้กลองยาว หรือบางทีก็มีรถเครื่องเสียงมาร่วมแห่นำหน้า นำขบวน เริ่มตั้งแต่ยุครถสาลี่เข็นน้ำ ยกระดับเป็นรถกระบะ จนกระทั่งมาสู่รถเครื่องเสียงแบบหกล้อและพุ่งทะยานมาสู่ ‘ธุรกิจรถแห่หลักล้าน’ ที่กำลังได้รับความนิยมขณะนี้

1.3 รูปแบบการแสดงที่สามารถโต้ตอบกับผู้ที่เข้ามาร่วมในกิจกรรม การมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรถแห่ดนตรีสดกับผู้ที่เข้ามาร่วมกิจกรรม ไม่ว่าจะเป็นการประชาสัมพันธ์บอกข่าวของเจ้าภาพ การทักทาย หยอกล้อกับผู้ที่มาร่วมกิจกรรม ตลอดจนการร้องขอให้นักร้องนักดนตรีบรรเลงบทเพลงที่เป็นที่นิยม หรือบทเพลงโด่งดังในอดีตตามที่ผู้เข้าร่วมกิจกรรม หรือเจ้าภาพต้องการให้บรรเลง เป็นความโดดเด่นอีกอย่างหนึ่งของรถแห่ดนตรีสด ซึ่งแตกต่างจากรถแห่ที่ยุคก่อนหน้านี้ที่มีการบรรเลงดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะบทเพลงที่รถแห่ดนตรีสดนำมาขับร้องขณะทำการแสดงส่วนใหญ่เป็นบทเพลงที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในช่วงเวลานั้นปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากการแสดงของรถแห่ดนตรีสดกับผู้ที่เข้ามาร่วมกิจกรรมที่สามารถตอบโต้กันได้อย่างทันท่วงที ส่วนหนึ่งเป็นการสร้างฐานแฟนคลับให้กับรถแห่ดนตรีสดแต่ละคันพร้อมกันไปด้วย ดังคำบอกเล่าของคนในชุมชนว่า

1 ระบบเสียงโมโน (mono phonic sound system) หมายถึงการขยายเสียงที่ขยายเสียงเพียง 1 ช่องเสียง ขยายเสียงเหมือนต้นกำเนิดเสียงเหมาะที่จะนำไปใช้ในการขยายเสียงพูดเสียงบรรยาย

2 ระบบเสียงสเตอริโอ (stereo phonic sound system) หมายถึง การขยายเสียงที่ขยายเสียงตั้งแต่ 2 ช่องเสียงขึ้นไป ขยายเสียงผิดเพี้ยนไปจากต้นกำเนิดเสียงในทางไพเราะ เหมาะที่จะนำไปใช้ในการขยายเสียงเพลง เสียงดนตรี ระบบเสียงสเตอริโอนั้น อาจสร้างขึ้นมาเป็นชนิด 2 ช่องเสียง (2 CH) คือช่องเสียงทางซ้าย (left channel) และช่องเสียงทางขวา (right channel) ซึ่งระบบนี้มนุษย์เรานิยมใช้ฟังกันมากเพราะตรงตามธรรมชาติของหูผู้ฟังคือ มี 2 หู หูซ้ายและหูขวา

แบบใช้ หลอดสูญญากาศ (Tube Amplifier)
เป็นภาคขยายกำลังที่มีมาก่อนแบบอื่น และต้องใช้ หม้อแปลงในการต่อคั่นระหว่างเครื่องขยายเสียงกับ ลำโพง ปัจจุบันได้มีการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทันสมัยทำการผลิตหลอดสูญญากาศขึ้นมาใหม่โดยยังคงยึดคุณสมบัติของหลอดเดิมไว้ (เรียกว่า Reissue) จุดเด่นของเครื่องขยายแบบหลอดก็คือให้เสียงที่นุ่มนวล โดยเฉพาะกับเพลงที่เน้นเสียงร้องจะเด่นเป็นพิเศษ เสียงจะเพราะกว่าแบบอื่น ๆ ข้อเสียก็คือใช้กำลังไฟสูง และร้อน ดูแลรักษายาก

ระบบเสียงจะขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไปไม่ได้ ส่วนคุณภาพเสียงจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคุณภาพของโปรดักส์แต่ละตัว และความสามารถในการปรับแต่งเสียงของแต่ละบุคคล
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็มาจากเบสิคและพื้นฐานที่ถูกต้อง และจำเป็นอย่างมากที่จะต้องศึกษาหาความรู้ใหม่ๆเสมอและฝึกฝนให้มีความชำนาญเพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของเราเอง

1. จำนวนผู้เข้าร่วมสัมมนาทั้งหมด -> จัดที่นั่ง / จัดห้องสัมมนา
2. จำนวนและขนาดของห้องที่ใช้สัมมนา -> จัดให้เหมาะสมกับจ านวนคน
3. สถานที่ตั้งของห้องสัมมนาหรือห้องประชุม – > เดินทางสะดวก / เป็นที่รู้จัก / อาคาร
ชั้น ห้อง ระบุให้ละเอียด /ท าป้ายเดินทางเข้าสู่ห้องสัมมนา / มีแผนที่ประกอบ
4. ห้องสัมมนา /ห้องรับรอง/ห้องน้ำ -> ควรอยู่บริเวณใกล้กัน
5. ห้องสัมมนาควรเป็นเอกเทศ -> ไม่มีกลิ่น แสง เสียงรบกวน
6. มีอากาศถ่ายเทสะดวก -> อุณหภูมิ แสงสว่าง ระบบเสียง ที่เหมาะสม
7. เครื่องอำนวยความสะดวก – > จัดหาระบบโสตฯ และเครื่องมือที่จำเป็นพร้อมผู้ดูแล
8. จัดท าผังห้องสัมมนา -> ติดลูกศรชี้ทางเข้า-ออก/ ติดป้ายชื่อห้องให้ชัดเจน
9. จัดเตรียมป้ายชื่อ -> วิทยากร / ประธาน / ป้ายรับลงทะเบียน / ป้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฯลฯ
10. วางแผนออกแบบเวทีสัมมนา

จากลักษณะเวทีทั้ง 4 ลักษณะที่กล่าวมาข้างต้นนั้น การแสดงนาฏศิลป์มักนิยมแสดงลักษณะเวทีด้าน
เดียวแบบมีกรอบหรือเวทีแบบโพรซีเนียม (Proscenium Stage) มากที่สุดเมื่อผู้ออกแบบการแสดงทราบลักษณะของเวที
ที่จะแสดงแล้วนั้น ผู้ออกแบบการแสดงจะสามารถออกแบบการแสดงนาฏศิลป์ได้อย่างเข้าใจมากยิ่งขึ้น และสามารถนำไปสู่การออกแบบภาพและตำแหน่งของนักแสดงบนเวที ซึ่งทำให้ภาพของการแสดงตอบวัตถุประสงค์ของการแสดงที่ผู้ออกแบบการแสดงได้กำหนดไว้ ขั้นตอนต่อไปคือการกำหนดตำแหน่งที่สำคัญของเวที ซึ่งผู้ออกแบบการแสดงควรทราบถึงพื้นที่บนเวที ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนขอกล่าวอธิบายถึงพื้นที่เวทีแบบมีกรอบหรือเวทีโพรซีเนียมเท่านั้น เพราะเนื่องจากการแสดง

ความหมายของโรงละคร คือ อาคารสถานที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมการแสดง ละครและการแสดงประเภทอื่นๆ เป็นสิ่งที่ก่อสร้างเป็นศนูย์กลางในการประกอบกิจกรรมต่างๆและเปน็ สถานท่ี อันทรงคุณค่าแห่งความภาคภูมิใจของประชาชนในท้องถิ่นเพราะเป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางด้านศิลปะ แขนงต่างๆรวมท้ังด้านการแสดงซ่ึงจะมีลักษณะแบบเปิดหรือแบบเปิดก็ได้ตามวัตถุประสงค์ แต่แบบการจัดที่ นั่งมีอิทธิพลต่อแนวความคิดในการผลิตการแสดงโรงละครทุกประเภทในปัจจุบันมีด้วยกัน 4 แบบคือ 1.proscenium stage 2.proscenium stage with extended apron 4.thrust stag และ 5.arena stage โดยมีส่วนประกอบที่สาคัญ 2 ส่วน คือ เวทีที่ใช้สาหรับการแสดงและที่นั่ง ผู้ชม 1.2 รูปแบบเวทีการแสดงประเภทต่างๆ การจัดแสงในทางศิลปะการแสดงยังมีปัจจัยสาคัญอีกประการหนึ่งท่ีเข้ามาเกี่ยวข้องกับการจัดแสงให้ ประสบความสาเรจ็ ได้อย่างสวยงามคือ ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพื้นที่และลักษณะของเวทีการแสดงในแต่ละประเภทที่มีความเหมาะสมตรงตามวตัถุประสงค์ในการจัดการแสดงใน แต่ละรปู แบบนั่นเอง พัฒนาการของเวทีจัดการแสดงตามหลักฐานในทางสถาปัตยกรรมปรากฏเห็นเด่นชัดต้ังแต่ยุคสมัยที่ อาณาจักรกรีกโบราณมีความเจริญรุ่งเรือง ปรากฏโรงละครและเวทีการแสดงในยุคแรกที่เรียกว่า กรีก เธียร์ เตอร์ (Greek theater) ซึ่งมีลักษณะเป็นวิธีทรงกลม ตั้งอยู่กลางผู้ชมท่ีน่ังห้อมล้อมในลักษณะพัดคลี่กระจาย ออกเปน็ สามเหลี่ยมล้อมรอบเวที

จุดเด่นของละครเวทีคือ การสื่อสารระหว่างผู้ชมกับนักแสดง การสื่อสารระหว่างผู้ชมและนักแสดงเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน วอลเตอร์ เคอร์ นักวิจารณ์ชาวอเมริกันพูดถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคนดูกับนักแสดงเช่นนี้ไม่มีในภาพยนตร์ เพราะภาพยนตร์เป็นสิ่งที่สร้างมาสำเร็จรูปแล้ว มันไม่สามารถตอบสนองเราได้ เพราะนักแสดงในภาพยนตร์ไม่สามารถได้ยินเรา รู้สึกถึงตัวตนของเราและไม่ว่าเราจะมีปฏิกิริยาอย่างไรก็ไม่มีผลใด ๆ”

ระบบเสียงจะขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไปไม่ได้ ส่วนคุณภาพเสียงจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคุณภาพของโปรดักส์แต่ละตัว และความสามารถในการปรับแต่งเสียงของแต่ละบุคคล
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็มาจากเบสิคและพื้นฐานที่ถูกต้อง และจำเป็นอย่างมากที่จะต้องศึกษาหาความรู้ใหม่ๆเสมอและฝึกฝนให้มีความชำนาญเพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของเราเอง

1. จำนวนผู้เข้าร่วมสัมมนาทั้งหมด -> จัดที่นั่ง / จัดห้องสัมมนา
2. จำนวนและขนาดของห้องที่ใช้สัมมนา -> จัดให้เหมาะสมกับจ านวนคน
3. สถานที่ตั้งของห้องสัมมนาหรือห้องประชุม – > เดินทางสะดวก / เป็นที่รู้จัก / อาคาร
ชั้น ห้อง ระบุให้ละเอียด /ท าป้ายเดินทางเข้าสู่ห้องสัมมนา / มีแผนที่ประกอบ
4. ห้องสัมมนา /ห้องรับรอง/ห้องน้ำ -> ควรอยู่บริเวณใกล้กัน
5. ห้องสัมมนาควรเป็นเอกเทศ -> ไม่มีกลิ่น แสง เสียงรบกวน
6. มีอากาศถ่ายเทสะดวก -> อุณหภูมิ แสงสว่าง ระบบเสียง ที่เหมาะสม
7. เครื่องอำนวยความสะดวก – > จัดหาระบบโสตฯ และเครื่องมือที่จำเป็นพร้อมผู้ดูแล
8. จัดท าผังห้องสัมมนา -> ติดลูกศรชี้ทางเข้า-ออก/ ติดป้ายชื่อห้องให้ชัดเจน
9. จัดเตรียมป้ายชื่อ -> วิทยากร / ประธาน / ป้ายรับลงทะเบียน / ป้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฯลฯ
10. วางแผนออกแบบเวทีสัมมนา

จากลักษณะเวทีทั้ง 4 ลักษณะที่กล่าวมาข้างต้นนั้น การแสดงนาฏศิลป์มักนิยมแสดงลักษณะเวทีด้าน
เดียวแบบมีกรอบหรือเวทีแบบโพรซีเนียม (Proscenium Stage) มากที่สุดเมื่อผู้ออกแบบการแสดงทราบลักษณะของเวที
ที่จะแสดงแล้วนั้น ผู้ออกแบบการแสดงจะสามารถออกแบบการแสดงนาฏศิลป์ได้อย่างเข้าใจมากยิ่งขึ้น และสามารถนำไปสู่การออกแบบภาพและตำแหน่งของนักแสดงบนเวที ซึ่งทำให้ภาพของการแสดงตอบวัตถุประสงค์ของการแสดงที่ผู้ออกแบบการแสดงได้กำหนดไว้ ขั้นตอนต่อไปคือการกำหนดตำแหน่งที่สำคัญของเวที ซึ่งผู้ออกแบบการแสดงควรทราบถึงพื้นที่บนเวที ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนขอกล่าวอธิบายถึงพื้นที่เวทีแบบมีกรอบหรือเวทีโพรซีเนียมเท่านั้น เพราะเนื่องจากการแสดง

ความหมายของโรงละคร คือ อาคารสถานที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมการแสดง ละครและการแสดงประเภทอื่นๆ เป็นสิ่งที่ก่อสร้างเป็นศนูย์กลางในการประกอบกิจกรรมต่างๆและเปน็ สถานท่ี อันทรงคุณค่าแห่งความภาคภูมิใจของประชาชนในท้องถิ่นเพราะเป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางด้านศิลปะ แขนงต่างๆรวมท้ังด้านการแสดงซ่ึงจะมีลักษณะแบบเปิดหรือแบบเปิดก็ได้ตามวัตถุประสงค์ แต่แบบการจัดที่ นั่งมีอิทธิพลต่อแนวความคิดในการผลิตการแสดงโรงละครทุกประเภทในปัจจุบันมีด้วยกัน 4 แบบคือ 1.proscenium stage 2.proscenium stage with extended apron 4.thrust stag และ 5.arena stage โดยมีส่วนประกอบที่สาคัญ 2 ส่วน คือ เวทีที่ใช้สาหรับการแสดงและที่นั่ง ผู้ชม 1.2 รูปแบบเวทีการแสดงประเภทต่างๆ การจัดแสงในทางศิลปะการแสดงยังมีปัจจัยสาคัญอีกประการหนึ่งท่ีเข้ามาเกี่ยวข้องกับการจัดแสงให้ ประสบความสาเรจ็ ได้อย่างสวยงามคือ ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพื้นที่และลักษณะของเวทีการแสดงในแต่ละประเภทที่มีความเหมาะสมตรงตามวตัถุประสงค์ในการจัดการแสดงใน แต่ละรปู แบบนั่นเอง พัฒนาการของเวทีจัดการแสดงตามหลักฐานในทางสถาปัตยกรรมปรากฏเห็นเด่นชัดต้ังแต่ยุคสมัยที่ อาณาจักรกรีกโบราณมีความเจริญรุ่งเรือง ปรากฏโรงละครและเวทีการแสดงในยุคแรกที่เรียกว่า กรีก เธียร์ เตอร์ (Greek theater) ซึ่งมีลักษณะเป็นวิธีทรงกลม ตั้งอยู่กลางผู้ชมท่ีน่ังห้อมล้อมในลักษณะพัดคลี่กระจาย ออกเปน็ สามเหลี่ยมล้อมรอบเวที

จุดเด่นของละครเวทีคือ การสื่อสารระหว่างผู้ชมกับนักแสดง การสื่อสารระหว่างผู้ชมและนักแสดงเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน วอลเตอร์ เคอร์ นักวิจารณ์ชาวอเมริกันพูดถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคนดูกับนักแสดงเช่นนี้ไม่มีในภาพยนตร์ เพราะภาพยนตร์เป็นสิ่งที่สร้างมาสำเร็จรูปแล้ว มันไม่สามารถตอบสนองเราได้ เพราะนักแสดงในภาพยนตร์ไม่สามารถได้ยินเรา รู้สึกถึงตัวตนของเราและไม่ว่าเราจะมีปฏิกิริยาอย่างไรก็ไม่มีผลใด ๆ”

ระบบเสียงจะขาดส่วนใดส่วนหนึ่งไปไม่ได้ ส่วนคุณภาพเสียงจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคุณภาพของโปรดักส์แต่ละตัว และความสามารถในการปรับแต่งเสียงของแต่ละบุคคล
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็มาจากเบสิคและพื้นฐานที่ถูกต้อง และจำเป็นอย่างมากที่จะต้องศึกษาหาความรู้ใหม่ๆเสมอและฝึกฝนให้มีความชำนาญเพื่อประสิทธิภาพสูงสุดของเราเอง

1. จำนวนผู้เข้าร่วมสัมมนาทั้งหมด -> จัดที่นั่ง / จัดห้องสัมมนา
2. จำนวนและขนาดของห้องที่ใช้สัมมนา -> จัดให้เหมาะสมกับจ านวนคน
3. สถานที่ตั้งของห้องสัมมนาหรือห้องประชุม – > เดินทางสะดวก / เป็นที่รู้จัก / อาคาร
ชั้น ห้อง ระบุให้ละเอียด /ท าป้ายเดินทางเข้าสู่ห้องสัมมนา / มีแผนที่ประกอบ
4. ห้องสัมมนา /ห้องรับรอง/ห้องน้ำ -> ควรอยู่บริเวณใกล้กัน
5. ห้องสัมมนาควรเป็นเอกเทศ -> ไม่มีกลิ่น แสง เสียงรบกวน
6. มีอากาศถ่ายเทสะดวก -> อุณหภูมิ แสงสว่าง ระบบเสียง ที่เหมาะสม
7. เครื่องอำนวยความสะดวก – > จัดหาระบบโสตฯ และเครื่องมือที่จำเป็นพร้อมผู้ดูแล
8. จัดท าผังห้องสัมมนา -> ติดลูกศรชี้ทางเข้า-ออก/ ติดป้ายชื่อห้องให้ชัดเจน
9. จัดเตรียมป้ายชื่อ -> วิทยากร / ประธาน / ป้ายรับลงทะเบียน / ป้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฯลฯ
10. วางแผนออกแบบเวทีสัมมนา

จากลักษณะเวทีทั้ง 4 ลักษณะที่กล่าวมาข้างต้นนั้น การแสดงนาฏศิลป์มักนิยมแสดงลักษณะเวทีด้าน
เดียวแบบมีกรอบหรือเวทีแบบโพรซีเนียม (Proscenium Stage) มากที่สุดเมื่อผู้ออกแบบการแสดงทราบลักษณะของเวที
ที่จะแสดงแล้วนั้น ผู้ออกแบบการแสดงจะสามารถออกแบบการแสดงนาฏศิลป์ได้อย่างเข้าใจมากยิ่งขึ้น และสามารถนำไปสู่การออกแบบภาพและตำแหน่งของนักแสดงบนเวที ซึ่งทำให้ภาพของการแสดงตอบวัตถุประสงค์ของการแสดงที่ผู้ออกแบบการแสดงได้กำหนดไว้ ขั้นตอนต่อไปคือการกำหนดตำแหน่งที่สำคัญของเวที ซึ่งผู้ออกแบบการแสดงควรทราบถึงพื้นที่บนเวที ในบทความฉบับนี้ผู้เขียนขอกล่าวอธิบายถึงพื้นที่เวทีแบบมีกรอบหรือเวทีโพรซีเนียมเท่านั้น เพราะเนื่องจากการแสดง

ความหมายของโรงละคร คือ อาคารสถานที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมการแสดง ละครและการแสดงประเภทอื่นๆ เป็นสิ่งที่ก่อสร้างเป็นศนูย์กลางในการประกอบกิจกรรมต่างๆและเปน็ สถานท่ี อันทรงคุณค่าแห่งความภาคภูมิใจของประชาชนในท้องถิ่นเพราะเป็นสถานที่ประกอบกิจกรรมทางด้านศิลปะ แขนงต่างๆรวมท้ังด้านการแสดงซ่ึงจะมีลักษณะแบบเปิดหรือแบบเปิดก็ได้ตามวัตถุประสงค์ แต่แบบการจัดที่ นั่งมีอิทธิพลต่อแนวความคิดในการผลิตการแสดงโรงละครทุกประเภทในปัจจุบันมีด้วยกัน 4 แบบคือ 1.proscenium stage 2.proscenium stage with extended apron 4.thrust stag และ 5.arena stage โดยมีส่วนประกอบที่สาคัญ 2 ส่วน คือ เวทีที่ใช้สาหรับการแสดงและที่นั่ง ผู้ชม 1.2 รูปแบบเวทีการแสดงประเภทต่างๆ การจัดแสงในทางศิลปะการแสดงยังมีปัจจัยสาคัญอีกประการหนึ่งท่ีเข้ามาเกี่ยวข้องกับการจัดแสงให้ ประสบความสาเรจ็ ได้อย่างสวยงามคือ ความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพื้นที่และลักษณะของเวทีการแสดงในแต่ละประเภทที่มีความเหมาะสมตรงตามวตัถุประสงค์ในการจัดการแสดงใน แต่ละรปู แบบนั่นเอง พัฒนาการของเวทีจัดการแสดงตามหลักฐานในทางสถาปัตยกรรมปรากฏเห็นเด่นชัดต้ังแต่ยุคสมัยที่ อาณาจักรกรีกโบราณมีความเจริญรุ่งเรือง ปรากฏโรงละครและเวทีการแสดงในยุคแรกที่เรียกว่า กรีก เธียร์ เตอร์ (Greek theater) ซึ่งมีลักษณะเป็นวิธีทรงกลม ตั้งอยู่กลางผู้ชมท่ีน่ังห้อมล้อมในลักษณะพัดคลี่กระจาย ออกเปน็ สามเหลี่ยมล้อมรอบเวที

จุดเด่นของละครเวทีคือ การสื่อสารระหว่างผู้ชมกับนักแสดง การสื่อสารระหว่างผู้ชมและนักแสดงเกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน วอลเตอร์ เคอร์ นักวิจารณ์ชาวอเมริกันพูดถึงเรื่องนี้ไว้ว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างคนดูกับนักแสดงเช่นนี้ไม่มีในภาพยนตร์ เพราะภาพยนตร์เป็นสิ่งที่สร้างมาสำเร็จรูปแล้ว มันไม่สามารถตอบสนองเราได้ เพราะนักแสดงในภาพยนตร์ไม่สามารถได้ยินเรา รู้สึกถึงตัวตนของเราและไม่ว่าเราจะมีปฏิกิริยาอย่างไรก็ไม่มีผลใด ๆ”

4 ยุครถแห่ดนตรีสด ปลายทศวรรษที่ 2550 เป็นยุคที่ได้นำเอารถแห่ดนตรีมาพัฒนาให้สามารถบรรเลงดนตรีและขับร้องสดได้บนรถ ซึ่งเป็นการบรรเลงดนตรีที่มีรูปแบบแปลกใหม่แตกต่างไปจากเดิม โดยนำรถบรรทุกขนาดใหญ่ (หกล้อ) มาเป็นบรรทุกเครื่องขยายเสียงที่มีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับตัวรถคล้ายกับเวทีหมอลำ มีการวางระบบเครื่องเสียงและอุปกรณ์ในการเชื่อมต่อเครื่องดนตรีแบบเบ็ดเสร็จบนตัวรถ ติดตั้งเครื่องปั่นไฟขนาดใหญ่บนตัวรถ พร้อมกับระบบแสง สี เสียง สามารถบรรเลงดนตรีได้เมื่อเวลารถเคลื่อนที่ผ่านไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในชุมชน การแสดงของรถแห่ดนตรีสดเป็นการบรรเลงดนตรีสดที่มีการผสมทั้งเครื่องดนตรีพื้นบ้านกับเครื่องดนตรีสากลในส่วนของการบรรเลงนั้นมีทั้งการบรรเลงดนตรีทำนองพื้นบ้านและดนตรีที่มีคำร้อง ขณะเดียวกัน
การแสดงของรถแห่ดนตรีสดส่วนใหญ่ยังเป็นการแสดงที่เกี่ยวข้องกับงานบุญประเพณี และงานตามที่เจ้าภาพว่าจ้างให้ไปทำการแสดง เช่น งานแต่งงาน งานขึ้นบ้านใหม่ เป็นต้น

หลายเหตุผลที่ทำให้ธุรกิจรถแห่ได้รับความสนใจและถูกจ้างงานอย่างคับคั่ง สาเหตุหลักอาจจะเป็นเพราะเจ้าภาพงานบุญงานบวชต้องการความบันเทิงขนาดย่อมที่ไม่ต้องลงทุนมากนัก แต่สามารถสร้างความสนุกและทำให้งานมีสีสัน โดยเฉพาะงานบวชที่แต่เดิมนิยมใช้กลองยาว หรือบางทีก็มีรถเครื่องเสียงมาร่วมแห่นำหน้า นำขบวน เริ่มตั้งแต่ยุครถสาลี่เข็นน้ำ ยกระดับเป็นรถกระบะ จนกระทั่งมาสู่รถเครื่องเสียงแบบหกล้อและพุ่งทะยานมาสู่ ‘ธุรกิจรถแห่หลักล้าน’ ที่กำลังได้รับความนิยมขณะนี้

1.3 รูปแบบการแสดงที่สามารถโต้ตอบกับผู้ที่เข้ามาร่วมในกิจกรรม การมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรถแห่ดนตรีสดกับผู้ที่เข้ามาร่วมกิจกรรม ไม่ว่าจะเป็นการประชาสัมพันธ์บอกข่าวของเจ้าภาพ การทักทาย หยอกล้อกับผู้ที่มาร่วมกิจกรรม ตลอดจนการร้องขอให้นักร้องนักดนตรีบรรเลงบทเพลงที่เป็นที่นิยม หรือบทเพลงโด่งดังในอดีตตามที่ผู้เข้าร่วมกิจกรรม หรือเจ้าภาพต้องการให้บรรเลง เป็นความโดดเด่นอีกอย่างหนึ่งของรถแห่ดนตรีสด ซึ่งแตกต่างจากรถแห่ที่ยุคก่อนหน้านี้ที่มีการบรรเลงดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยเฉพาะบทเพลงที่รถแห่ดนตรีสดนำมาขับร้องขณะทำการแสดงส่วนใหญ่เป็นบทเพลงที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในช่วงเวลานั้นปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากการแสดงของรถแห่ดนตรีสดกับผู้ที่เข้ามาร่วมกิจกรรมที่สามารถตอบโต้กันได้อย่างทันท่วงที ส่วนหนึ่งเป็นการสร้างฐานแฟนคลับให้กับรถแห่ดนตรีสดแต่ละคันพร้อมกันไปด้วย ดังคำบอกเล่าของคนในชุมชนว่า